تبلیغات
شهردماوند - سفره اطعام حسینی و چند نکته/حجت الاسلام حمید آقایی
 
شهردماوند
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
                                                        
درباره وبلاگ

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
مدیر وبلاگ : مهدی آشنا
پیوندهای روزانه
مطالب اخیر
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
سفره اطعام حسینی و چند نكته نظرات  0 نظر

ماه محرم با همه زیبایی هایش، با همه شور و شعور غوغایی اش، با همه نشاط های برآمده از گریه ها و ناله هایش، با دو دمه  های عاشورایی اش،
با شبها و روزهای باصفایش باز هم از میان ما رخت بر بست و رفت تا سالی دیگر و باری دیگر ... و شور و غوغایی عاشقانه و عارفانه...
محرم در دیار ما حال و هوای خاصی دارد - مثل همه جاهای دیگر- اما شاید در شهرستان دماوند، در محلات و شهرها و روستاهای آن، حكایت گسترده شدن سفره ی اطعام امام حسین (ع) وجه تمایز مجالس عزا در این منطقه با دیگر شهرها باشد. تقریباً در اكثر قریب به تمام شهرها و روستاها - یعنی بیش از 70 حسینیه و تكیه و مسجد- تا پانزده شب مجالس عزا و سوگواری با سفره ی اطعام برقرار است. بسیاری از این سفره ها یادگار وقف و موقوفات گذشتگان خیراندیش مان و برخی دیگر هم ثمره نذر و عهد عاشقانه حسینی است. این قصه در برخی محلات مركزی به بیست شب و بالاتر، هم ادامه می یابد. در این باره حرف و حدیث هایی مطرح می شود از جمله اینكه:
- آیا بهتر نیست به جای چند شب شام دادن، هزینه ی آن را صرف جهیزیه ی چند جوان یا تجهیز بیمارستان یا هر كار عام المنفعه ی دیگر كنیم؟!
- این مجالس بعضاً تبدیل به مجلس اطعام شده و فواید معرفتی و عزاداری آن كمتر است.
- گروهی از مردم فقط برای شام می آیند و می روند و ...
در این رابطه باید به چند نكته توجه شود:
1. بسیاری از این سفره ها، عواید و درآمدهای موقوفاتی است كه صدها و دهها سال است ادامه دارد و طبق نظر واقف باید انجام شود.
2. بسیاری از مردم مومن نذر و عهدشان فقط برای ایام عزای حسینی و اقامه ماتم است و اعتقاد خاص و ویژه ای دارند كه نذر آنها در همین ایام انجام شود.
3. در این مجالس عموم مردم از ضعیف و قوی، فقیر و غنی، شیعه و غیرشیعه شركت می كنند و برای حدود دو هفته تا یك ماه، این مجالس جلوه همگرایی و وحدت و حضور مردم در كنار یكدیگر است كه از جلوه های بسیار زیبای عزای حسینی است. ضمن اینكه بسیاری از نیازمندان از بركات مادی آن شبها و روزها متنعم می شوند.
4. دیده ایم در ایام شهادت یا ولادت دیگر معصومان هم بعضاً سفره ی اطعام گسترده است اما با این گستردگی از آن استقبال نمی شود. آیا جز این است كه كیمیایی است عجب تعزیه داری حسین. نام او، یاد او و عزای او طعم و عطر و لذت دیگری دارد كه مطلوب خدا و پیامبر و دیگر معصومان (س) است.

  • و اما دو نكته مهم

1- این سنت، یادگار دهها سال است و اگر بخواهد در این رابطه كار تاثیرگذاری انجام شود، لازمه آن یك كار فرهنگی مستمر و دامنه دار در طول سال است، نه یك مقاله و سخنرانی. باید اهمیت سنت وقف، نذر و ابعاد وسیع و مصادیق گسترده نیت واقفین در عرصه های فرهنگی، اجتماعی و امدادی به درستی و زیبایی تشریح گردد.
2- وقتی می گوییم از 20 شب، 5 شب یا 10 شب كم كنیم و الباقی را به كارهای خیر دیگر بپردازیم باید توجه كنیم كه:
اولاً مومنی كه نذر كرده در محرم اطعام كند، آیا آمادگی اطعام در ماههای دیگر یا هزینه ی آن مبلغ را در كارهای خیر دیگر دارد؟ اینگونه نشود كه هم او را از ثواب اطعام برای عزای حسینی محروم كنیم، هم از انجام كار نیك دیگر.
ثانیاً فرضاً كه نذركنندگان محترم را راضی كردیم كه در آن شبها - از پانزدهم به بعد- اطعام نباشد و مبالغ مزبور هزینه كارهای دیگر شود، حال سوال اینجاست: آیا از شب پانزدهم تا مثلاً بیستم یا بیست و پنجم مجالس عزا باید باشد یا نه؟
برچیدن این سفره در منطقه ی ما مساوی است با تعطیلی  مجالس عزا!  و این كم صدمه ای نیست. چرا كه در جاهایی مثل تهران یا شهرستان های دیگر عزای حسینی در خانه ها و هیئت های بزرگ ادامه می یابد و بسیاری از مردم در هیئت ها، مساجد و خانه ها عزاداری را ادامه می دهند. شما  در منطقه ما چه جایگزینی را پیشنهاد می كنید؟! این است كه می گوییم تا زیرساخت كار بهتر فراهم نشده، نباید زیر آبِ كار خوب دیگر را بزنیم و هر دو را از دست بدهیم.

  • و اما یكی دو پیشنهاد

1) با این همه به نظر نگارنده هیئت های
محترم امنا، وعاظ و روحانیت محترم، عناصر فرهنگی و اهل اندیشه و فرهنگ دراین باره كم كاری می كنند. این تقصیر متوجه خود نگارنده هم هست. چرا ما در كنار هر حسینیه یك واحد فرهنگی فعال نداشته باشیم كه با برنامه ریزی یكپارچه و مناسب از این فرصت بی بدیل كه عاشورا برایمان فراهم ساخته است، استفاده نمی كنیم؟!
2) آیا نمی توانیم از انسان مومن و نیكوكاری كه در یك شب چند میلیون تومان هزینه می كند بخواهیم كه مبلغ یكصد هزار تومان یا بیشتر كنار بگذارد برای یك مسابقه فرهنگی، برای توزیع یك جلد كتاب مناسب خانواده در بین عزاداران، برای برپایی یك نمایشگاه محصولات فرهنگی و ...
3) آیا نمی توانیم در حلول ماه محرم و صفر به تناوب و تقسیم كار مناسب، برنامه های شكوهمند و معرفتی برای بانوان در عصرها ترتیب بدهیم؟
4) آیا نمی توانیم - مثل برخی حسینیه ها- شبهای شهدایمان را دراین  ایام برگزار كنیم؟!
5) آیا حسینیه های ما مانند برخی از حسینیه ها نمی تواند یك جریان فرهنگی و اجتماعی سالم و دینی و ناب را در طول سال در محلات ایجاد كند؟!
اشكال كار اینجاست كه:
اولاً فقط گله می كنیم و ناله! انتقاد می كنیم و بس.
ثانیاً فقط نقدها را در همین ایام انجام می دهیم و بس.
ثالثاً فقط به وجوه سلبی و منفی می پردازیم و كمتر به این فرصت انسان ساز و الهی به دیده ی حضور یك سرمایه عظیم اجتماعی می اندیشیم. و در نتیجه همین می شود كه می بینیم.
این نوشته طرح موضوعی است برای تامل و اندیشیدن و حتی تخطئه و نقد آن  و سرانجام رسیدن به یك راه حل منطقی، پایدار و آینده نگرانه.
اللهم اجعلنا عندك وجیها بالحسین (ع)

سردبیر - حمید آقایی